اینگونه عاشقی آرزوست

کیستی که من اینگونه به جد در دیار رویاهای خویش با تو درنگ میکنم؟

آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟
ترسیده ای؟
از كه؟
از جهان؟ 
من جهانت.

از گرسنگی؟
من گندمت.

از بیابان؟ 
من بارانت.

از زمان؟
من كودكیت.

از سرنوشت؟
آه، من هم از سرنوشت میترسم ...

*شمس لنگرودي

برچسبها: شمس لنگرودی, شعر, عاشقانه