[ یکشنبه هشتم اسفند ۱۴۰۰ ] [ 1:42 ] [ نغمه ] [ ]

نوشته بود کسی را آنچنان دوست داری که برایش بجنگی؟

گفتم از جنگ ها برگشته ام

با زخمها و موی سپید

ویاد گرفته ام که صبور باشم و به تماشا قانع ...

از امسال نوروز ۱۴۰۱ صبور خواهم شد و قانع

برچسبها: شعر, غم, عشق, خستگی

کیستی که من اینگونه به جد در دیار رویاهای خویش با تو درنگ میکنم؟

آیا کسی آنقدر دوستت دارد که از جهان نترسی؟
ترسیده ای؟
از كه؟
از جهان؟ 
من جهانت.

از گرسنگی؟
من گندمت.

از بیابان؟ 
من بارانت.

از زمان؟
من كودكیت.

از سرنوشت؟
آه، من هم از سرنوشت میترسم ...

*شمس لنگرودي

برچسبها: شمس لنگرودی, شعر, عاشقانه

قرار بود غمهایم را به باد بسپاری....که هیچ

غم هایم را نخریدی ..............که هیچ

همه در گلویم باد کردند .............که هیچ

شادی هایم را چرا گرفتی؟؟؟؟؟؟

گاهی بعضی آدما یه زخمایی به آدم میزنن، که هیچ کاریش نمیشه کرد یه دردایی از این زخم میکشی که به جون کندن میفتیمث مار به خودت میپیچی فکر میکنی چه کردی، چه اشتباهی کردی که اینجوری شد رو پیشونی من چی نوشته آخه لا مصب آخه مگه مریضی میای زندگی آدمو میریزی بهم میری مگه خاله بازیه مرتیکه...... چقدر پستی چقادامه مطلب

پیله ات شدم

پروانه که شدی پریدی

تو لیاقتت همان بود که کرم خاکی می ماندی

جانم ااز آتش مهر رخ جانانه بسوخت...

سکوت حرف کمی نیست
وقتی آرام آرام روی خرده های دلت راه میرود
آرام می گرید
ولی دم نمیزند
گرگی که پشیمان شده است...

دل سپرده ام من به روی تو

در دل من است آرزوی تو

بخت آینه باشدم اگر مینشاندم رو به روی تو

جان جان جان از همه جهان

میکشد دلم پر به سوی تو

دل به دل ز تو تا تو آمدم

قبله گاه من خاک کوی تو

منکه عاشقم مست و سرخوشم

جرعه میکشم من صبوی تو

گنج آرزو در دل منی

در دلم کنم جست و جوی تو

امروز شنبه است 4 مهر داشتم صفحه اول روزنامه ها رو بارگذاری می کردم طبق روال هر روزتیتر و عکس تمام روزنامه ها رو حادثه فجیع و دلخراش منا پر کرده بغضی عجیب گلومو فشار میده تتیر یکی از روزنامه ها لعنت رو به ال سعود رو زبونم جاری کرد" آل سعود از کشته پشته ساخت" کشته های هم کیش هم آیین هایم چه غریبانه وادامه مطلب

دوسالی هست که ننوشتم و سکوت کردم

سکوت کردم تا نشنیده ها رو بشنوم

سکوت کردم تا میان این همه بی انصافی و بی عهدی ، نغمه ایی پر امید دلم را نوازش کند

کشاندیم به سکوت و به انتظار نشاندی

حالا دلم جوانه زده

امیدوارم این شاخه نو رسته تنومند شود ....

زیر پاهایم میلرزد نکند کسی تبر به دست باز تیشه به ریشه ام بزند

من امشب تا سحر خوابم نخواهد بردهمه اندیشه ام اندیشه فرداستوجودم از تمنای تو سرشار استزمان در بستر شب خواب و بیدار استشراب شعر چشمان توهوا آرام، شب خاموش، راه آسمان ها بازخیالم چون کبوترهای وحشی می کند پروازرود آنجا که می بافند کولی های جادو، گیسوی شب راهمان جاها، که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوادامه مطلب